1. Njohjen reale tė Allahut dhe kjo bėhet  duke medituar nė ajetet e Kuranit dhe duke u thelluar nė kuptimin e emrave dhe cilėsive tė Allahut. Njeriu kur e di se Allahu e dėgjon, ai nuk flet ēdo gjė. Kur e di se Allahu ėshtė Mbikėqyrės i tij,  njeriu i frikėsohet Atij gjatė veprimeve tė tij. Kur njeriu i njeh cilėsitė e Allahut, besimi i tij ėshtė mė i qėndrueshėm. Ėshtė thėnė: “Kush e njeh Allahun mė sė miri, i frikėsohet mė sė shumti.”

2. Besimi qetėson shpirtin, qetėson zemrėn dhe e pastron atė nga sėmundjet e saj. Besimtari kur do, do pėr Allahun, kur urren diēka, urren pėr Allahun, kur frikėsohet, i frikėsohet vetėm Allahut.

3. Besimi ndikon nė modestinė e besimtarit. Njeriu i cili beson nė Allahun e di qė ai gjithmonė ka nevojė pėr Allahun. Ai kur kėrkon, kėrkon prej Allahut dhe kur mbėshtetet, mbėshtetet vetėm tek Allahu. Nuk bėhet mendjemadh kur njerėzit e lavdėrojnė atė. Pejgamberi thotė: “Kush bėhet modest pėr Allahun, Allahu do ta ngrejė atė nė shkallė mė tė larta.”

4. Besimi dhe njohja e Allahut ndikon nė  bindjen e thellė ndaj Allahut. Njeriu besimtar ėshtė i sigurt nga ēdo gjė edhe nė kėtė botė, edhe nė botėn tjetėr. “Ata qė besuan dhe besimin e tyre nuk e ngatėrruan me besim tė kotė, atyre u takon tė jenė tė sigurt dhe ata janė nė rrugė tė drejtė.”

5. Besimi ndikon nė zvogėlimin e sprovave. Besimtari e di se ēdo gjė ėshtė prej Allahut dhe e di se Allahu i sprovon  robėrit e vet qė t’i pastrojė ata.

6. Besimi ndikon nė nxjerrjen e njeriut nga situatat e vėshtira, nėse ai bėn durim, vuajtjet ia zėvendėson me gėzime. Besimtarin Allahu e ndihmon nė kėtė botė kur ai mė sė shumti ka nevojė. Allahu e shpėtoi Junusin nga barku i balenės dhe iu pėrgjigj kur ai ishte nė momentet mė tė vėshtira, pėr arsye se ai e njohu Allahun kur ishte i lirė. Gjersa edhe jobesimtarėt e dinė se vetėm besimi njeriun e shpėton nė situata tė  vėshtira.

7. Besimi ndikon nė seriozitetin e besimtarit nė jetė. Besimtari gjithmonė ėshtė serioz nė jetėn e tij, sepse ka pėr qėllim kėnaqėsinė e Krijuesit. Ai e di vlerėn e kėsaj bote  dhe nuk lejon qė  t’i kalojė diēka nga kjo botė nė lojė apo dėfrim, apo pakujdesi dhe tė harrojė Allahun.

8. Besimi e liron besimtarin nga skllavėria. Besimtari e di se adhurimi i takon vetėm Allahut dhe  nuk i pėrulet dikujt tjetėr pėrveē Allahut. Ai nuk adhuron epshin dhe kėnaqėsitė e veta, nuk adhuron pasurinė. Tregimi i Bilalit  se si prej  robėrisė qė ishte kaloi nė njė njeri, qė historia flet pėr tė, ėshtė shembulli mė i mirė i kėsaj dhe u bė muezini i Pejgamberit.

9. Besimi ndikon nė ndriēimin e zemrės. Besimi lidh zemrėn e njeriut me Krijuesin e tij dhe e mbush atė me besim. Ajo zemėr e cila ėshtė e mbushur me besim nė Allahun, nė atė zemėr nuk ka vend e kota, nuk ka vend dashuria ndaj kėsaj bote qė shkakton hidhėrimin e Allahut.

Ndikimet e besimit nė jetėn e njeriut janė mė shumė se sa qė i kemi pėrmend ne. E lusim Allahun qė tė na mundėsojė njohjen e Allahut sa mė mirė t’ia kemi frikėn Atij dhe tė na shpėrblejė me shpėrblimet e Tij mė tė mira!

Pėrktheu: Shaban Murati

19.01.2007