“Hipokritët dhe hipokritet janë si njëri-tjetri; urdhërojnë për të keqen e ndalojnë nga e mira dhe shtrëngojnë duart e tyre. Harruan Allahun (nuk i binden), prandaj Ai i harroi (nga mëshira). Nuk ka dyshim, hipokritët janë ata të prishurit.
Hipokritëve dhe hipokriteve dhe jobesimtarëve Allahu u ka përcaktuar zjarrin e xhehenemit, ku do të jenë përgjithmonë, ai mjafton për ta, dhe ata i ka mallkuar Allahu. Ata kanë dënim të pandërprerë.
Ju hipokritë jeni si ata para jush, që ishin më të fuqishëm se ju, kishin më shumë pasuri e fëmijë, që përjetuan ata që u takoi, sikurse që përjetuat edhe ju pjesën tuaj, madje edhe ju u zhytët (në të këqija) siç u zhytën ata. Të tillët asgjësuan veprat e veta në këtë jetë dhe në jetën tjetër dhe të tillët janë plotësisht të dëshpëruar.
A nuk u arriti atyre lajmi i atyre që ishin më herët, si: i popullit të Nuhut, i Adit, i Themudit, i popullit të Ibrahimit, i atyre të Medjemit dhe i të rrotulluarve (populli i Lutit). Atyre u patën ardhur të Dërguarit e tyre me argumente. Allahu (që i shkatërroi) nuk u bëri atyre të padrejtë, por ata ia bënë padrejtë vetes.” (Teube, 67-71)

Munafikët në çdo kohë dhe në çdo vend janë të njëjtë, kanë një natyrshmëri të tyren. Edhe pse ndoshta fjalët dhe veprat e tyre ndryshojnë, ata zotërojnë një lloj natyrshmërie. Brendësia e keqe, poshtërsia e fshehtë, dhelpëria, dobësia për t’u ballafaquar me të vërtetën, frika nga shprehja haptazi, të gjitha këto janë cilësitë e tyre esenciale. Sjelljet dhe morali i tyre janë urdhërimi në punë të këqija dhe ndalimi i punëve të mira si dhe dhënia e pasurisë vetëm sa për sy e faqe. Ata janë ata të cilët e harruan Allahun edhe Allahu i harroi ata. Ata bëjnë vetëm llogarinë e njerëzve e nuk llogaritin shpërblimin tek Allahu, ata nuk i frikësohen Allahut, por njerëzve, prandaj edhe Allahu i ka harruar. Ata nuk kanë vlerë te njerëzit, por nuk do të kenë vlerë as kur të dalin para Allahut. Allahu i cilësoi këtë lloj njerëzish si të dalë nga feja e Allahut me fjalët e Tij: “Nuk ka dyshim, hipokritët janë ata të prishurit. Hipokritëve dhe hipokriteve dhe jobesimtarëve Allahu u ka përcaktuar zjarrin e xhehenemit, ku do të jenë përgjithmonë, ai mjafton për ta, dhe ata i ka mallkuar Allahu. Ata kanë dënim të pandërprerë.”
Kjo natyrshmëri e devijuar dhe e humbur nuk është diçka e re te njerëzit. Në historinë njerëzore ka pasur shembuj të tillë edhe më herët. Allahu tregon për popujt që kanë qenë para tyre dhe tregon se këta munafikë ndjekin të njëjtën metodë dhe të njëjtën rrugë që kanë ndjekur të parët e tyre. Allahu thotë: “Ju hipokritë jeni si ata para jush, që ishin më të fuqishëm se ju, kishin më shumë pasuri e fëmijë, që përjetuan ata që u takoi, sikurse që përjetuat edhe ju pjesën tuaj, madje edhe ju u zhytët (në të këqija) siç u zhytën ata. Të tillët asgjësuan veprat e veta në këtë jetë dhe në jetën tjetër, dhe të tillët janë plotësisht të dëshpëruar.”
Transmetohet nga Ebi Seidi, se i Dërguari i Allahut alejhi selam ka thënë: “Do t’i pasoni ata që kanë qenë para jush pëllëmbë për pëllëmbë, krah për krah, gjersa nëse hyjnë në vrimën e hardhucës, do të hyni edhe ju pas tyre.” Thanë: “O i Dërguari i Allahut, çifutët dhe të krishterët janë ata?” Tha i Dërguari i Allahut: “E kush tjetër?”
Pastaj, prej bisedës së tyre, Allahu kalon në një bisedë të përgjithshme, sikur Allahu çuditet me ata njerëz të cilët ecin në rrugën e të shkatërruarve dhe nuk marrin aspak mësim prej tyre. Allahu thotë: “A nuk u arriti atyre lajmi i atyre që ishin më herët, si: i popullit të Nuhut, i Adit, i Themudit, i popullit të Ibrahimit, i atyre të Medjemit dhe i të rrotulluarve (populli i Lutit). Atyre u patën ardhur të Dërguarit e tyre me argumente. Allahu (që i shkatërroi) nuk u bëri atyre të padrejtë, por ata ia bënë padrejtë vetes.” (Teube, 67-71)
A nuk mendojnë këta njerëz, të cilët ndjekin rrugën e të parëve të tyre, se si Allahu i shkatërroi ata që ishin para tyre? A nuk e shohin se si Allahu e shkatërroi popullin e Nuhut me përmbytje (me tufan), popullin e Hudit me një erë të furishme, Themudin me një zë të tmerrshëm, popullin e Ibrahimit e shkatërroi së bashku me mbretin e tyre zullumqar, pastaj popullin e Shuajbit dhe të Lutit?
Këtyre popujve u erdhën të Dërguarit e Allahut, por ata nuk i dëgjuan dhe pasoi shkatërrimi nga ana e Allahut. Njeriun e humbur e mashtron fuqia dhe ai pastaj nuk kujton Allahun, e verbërojnë begatitë e shumta dhe nuk shikon; këtij nuk i bën dobi këshilla e të parëve. Shumica e këtyre, të cilëve Allahu u jep fuqi çfarëdo qoftë dhe begati të shumta, dalin jashtë kufijve të Allahut, bëhen mendjemëdhenj e nuk marrin mësim prej mendjemëdhenjve që kanë kaluar para tyre. Në këtë rast del në pah dhe realizohet ligji i Allahut.
 

Përgatiti: Shaban Murati
31.8.2007