URTËSI

Udhëzime dhe urtësi (2)

Vëlla musliman!

1. Ai që hesht është shpëtimtar.
2. Pa dyshim se njeriu është në anën e atij që do.
3. Besimtari për besimtarin është si pasqyra.
4. Nëse dëshiron sukses, së pari përmirëso veten.
5. Kush e mban sekretin, zgjedhjen e përcakton vetë.
6. Kur ta bësh një të mirë, falëndero Allahun.
7. Mos i nënvlerëso mëkatet.
8. Mos i humb së koti orët e jetës, por shfrytëzoji me mirësi.
9. Mos e merr një punë që nuk mund ta përfundosh.
10. Ai që shmanget një gjëje për hir të Allahut, Ai ia kompenson me diçka më të mirë.
11. Besimtari çdo herë është në gatishmëri.
12. I mençur është ai që e ruan fenë duke iu larguar haramit.
13. Duro gjatë sprovave dhe kërko vetëm ndihmën e Allahut të Lartësuar.
14. Shpeshto përkujtimin e Allahut në çdo kohë.
15. Ki frikë dënimin e Allahut dhe shpreso në faljen e Tij.
 

Përshtati: Ulvi Fejzullahu
9.5.2008

Udhëzime dhe urtësi

Vëlla musliman!

1. Mos e shty punën e sotme për nesër.
2. Dëshiro për vëllanë tënd atë që do për vete.
3. Thuaj të vërtetën, edhe nëse është kundër teje.
4. Dora e Allahut është me shumicën.
5. Vetmia është më e dobishme sesa shoqërimi me të keqin.
6. Së pari përmirëso të metat e tua e më pas të metat e të tjerëve.
7. Mos fol pa u menduar dhe mos vepro pa planifikuar.
8. Bëhu besnik ndaj asaj që të është besuar dhe mos e tradhto atë që të ka tradhtuar.
9. Te përkujdesja (vëmendja) është shpëtimi, ndërsa te ngutja është pendimi.
10. Bëhu ekonomizues në ushqim, pije, veshje dhe gjumë.
11. Fli më herët dhe zgjohu më herët.
12. Ki frikë Allahun çdo herë, të keqen përcille me të mirë dhe trego mirësjellje ndaj të tjerëve.
13. Trego kujdes për kufijtë e Allahut, do të kujdeset Allahu për ty.
14. Për çdo gjë të shkëlqyer (mirësi) ka shpërblim.
15. Fjala e mirë është mirësi.

Përshtati: Ulvi Fejzullahu
25.4.2008

Porosi nga të parët dhe të fundit

Ka thënë dijetari i njohur Muhamed ibn Uthejmin, Allahu e mëshiroftë: “Transmetohet prej Omer ibn Hatabit se ka lënë një fjalë shumë shumë të dobishme: “Kush punon një punë e në të ka bereqet, le ta vazhdojë atë.”

Kjo do të thotë se nëse një njeri punon një punë (vepër), sado të madhe apo të vogël, mirëpo Allahu i ka dhënë bereqet (të mira) në atë punë, ai duhet të vazhdojë dhe ta punojë atë.

Ka thënë Malik ibn Dinari: “Me një njeri që ulesh dhe nuk përfiton diçka prej tij, largohu nga ai pa marrë parasysh se kush është.”

Ka thënë Abid Ahmed ibn Harbi: “E kam adhuruar Allahun pesëdhjetë vite e nuk kam mundur ta shijoj ëmbëlsirën e adhurimit përderisa i lashë tri gjëra:
• kur lashë kënaqësinë e njerëzve, shijova ëmbëlsirën e të shprehurit dhe të thënies së hakut (të vërtetës);
• kur lashë shoqërimin e njerëzve të këqij, gjeta shoqërinë e mirë edukuese;
• kur lashë kënaqësinë e kësaj bote, gjeta ëmbëlsirën e ahiretit.

Ka thënë Ebu Derda, Allahu qoftë i kënaqur me të: “Kur ta kujtosh vdekjen, radhite veten prej të parëve.”

Ka thënë Ebu Sulejman ed-Daranij: “Kush merret me vetveten e tij nuk ka kohë të merret me të tjerët.”

Ka thënë Imam Ahmed ibn Hanbeli: “Nëse dëshiron që Allahu të të japë atë që ti dëshiron, vepro atë që Ai kërkon.”

Është pyetur Ahmed ibn Hanbeli: “Sa është larg Arshi i Allahut prej nesh?” Tha: “Një dua e sinqertë nga një zemër e sinqertë!”
 

Përktheu: Eroll Rexhepi
18.4.2008

Çelësat e së mirës dhe të së keqes

Çelësat e së mirës janë:
- çelësi i xhenetit: teuhidi (njëshmëria e Allahut).
- çelësi i dashamirësisë: besnikëria.
- çelësi i diturisë: pyetja.
- çelësi i fitores: durimi.
- çelësi i namazit: abdesti.
- çelësi i haxhit: ihrami.
- çelësi i suksesit: devocioni.
- çelësi i shtimit të të mirave: mirënjohja.
- çelësi i dëshirave të ahiretit: asketizmi në këtë botë.
- çelësi i përgjigjes: duaja.
- çelësi i imanit: të menduarit për krijesat e Allahut.
- çelësi i jetës së zemrave: meditimi për fjalët e Allahut dhe lënia e gjynaheve.
- çelësi i riskut: istigfari dhe devotshmëria.
- çelësi i krenarisë: respektimi i Allahut dhe i të Dërguarit të Tij.
- çelësi i rahmetit: bamirësia ndaj të tjerëve.

Çelësat e së keqes janë:
- çelësi i çdo mëkati: alkooli, që është nëna e të këqijave.
- çelësi i amoralitetit: muzika dhe dëgjimi i saj.
- çelësi i privimit: përtacia.
- çelësi i hipokrizisë: gënjeshtra.
- çelësi i koprracisë: lakmia.
- çelësi i çdo bidati dhe humbjeje: refuzimi i Sunetit.
- çelësi i çdo të keqeje: miqësia e tepruar me dynjanë.
- çelësi i kufrit (mosbesimit): të gjitha llojet e gjynaheve.

Janë të lumtur dhe fatbardhë ata të cilët posedojnë çelësat e së mirës dhe e mbyllin të keqen, ndërsa janë të mjerë ata të cilët posedojnë çelësat e së keqes dhe e mbyllin të mirën.
Allahu im! Na bëj prej çelësambajtësve të së mirës!

Përktheu dhe përshtati: Ulvi Fejzullahu
4.4.2008

Dialog me shejtanin

Një natë të errët debatoja me shejtanin e mallkuar. Pasi dëgjova ezanin e sabahut, dëshiroja të shkoja në xhami.
Më tha: -Nata është e gjatë, pusho edhe pak.
I thashë: -Frikësohem mos humbas farzin e sabahut.
Më tha: -Koha është e gjatë, ke kohë mjaft.
I Thashë: -Frikësohem se mos më humb namazi me xhemat.
Më tha: -Mos e rëndo veten me ibadet.
Kur u zgjova, tashmë kishte lindur dielli.
Më tha duke pëshpëritur: -Mos të të vijë keq për atë që të iku, se dita e sotme ka kohë shumë.
U ula të bëja dhikrin e mëngjesit, kurse ai më hapi idenë e fitnesit.
I thashë: -Po më pengon në dua.
Më tha: -Lëre atë, nuk është mirë dikush me të pa.
Dëshiroja t'i vijoja, më tha: -Kënaqu sa je akoma i ri.
I thashë: -Nuk i dihet jetës.
Tha: -Jeta jote nuk të ikën.
Fillova të mësoja Kuran.
Tha: -Çlodhe veten me muzikë e tupan.
I thashë: -Ajo është haram.
Tha: -Ka prej dijetarëve që mendimin tënd nuk e kanë.
I thashë: -Hadithet e ndalesës tek unë janë të regjistruara.
Tha: -Të gjitha janë të trilluara.
Rrugës kaloi një bukuroshe, unë ula shikimin.
Tha: -Ç'u bë me shikimin?
I thashë: Kjo është rrezik.
Tha: -Medito, se meditimi rreth bukurisë është fisnik.
U nisa për në Shtëpinë e Shenjtë.
Më doli përpara duke më rrejtur. Tha: -Ku po udhëton?
I thashë: -Për ta bërë umren në Mekën që ndriçon.
Më tha: -Gjithë ky rrezik nga udhëtimi për të kryer këtë lloj obligimi, e sa e sa dyer të hairit janë të rizgjimit.
I thashë: -Patjetër nga shtimi i adhurimit dhe pasimi.
Tha: -Në xhenet nuk hyhet nga veprimi.
Pasi shkova të këshilloja, më tha: -Mos e fut veten në skandal.
I thashë: -Këshilla i bën dobi njerëzisë.
Më tha: -Ki frikë nga autoriteti e mendjemadhësia, se kjo është hipokrizi.
I thashë: -Ç’mendon për disa persona?
Tha: -Të përgjigjem, edhe pse dobësohem.
I thashë: -Ahmed ibën Hanbeli?
Tha: -Më vrau me fjalën e tij: Pasoni Sunetin dhe Kuranin Munezzel.
I thashë: -Po Ibën Tejmija?
Tha: -Goditjet e tij në kokën time janë mërzi.
I thashë: -E Buhariu?
Tha: -Dogji shtëpinë time me librin e tij.
I Thashë: -Muhamed Ibën Abdul Wehabi?
Tha: -Sikurse ai nuk ekziston as'hab.
I thashë: -Po Ebu Lehebi?
Tha: -Unë me të kam për t’u djegur.
I thashë: -E Ebu Xhehli?
Tha: E kam vëlla dhe ai është (ehël) familjar.
I thashë: -Po Lenini?
Më tha: -Mos u mërzit, se në xhehenem po e pret Stalini…

 

Vazhdon
Autor: Aid el Karnij
Përktheu: Eroll Rexhepi
28.3.2008

Llogaritja e vetvetes

Bërja e llogarive me vetveten është e rëndësishme për mirëmbajtjen dhe përtëritjen e imanit, siç thotë Allahu xh.sh.:
"O ju që besuat, kini parasysh frikën ndaj Allahut dhe le të shikojë njeriu se çka ka bërë për nesër." (El-Hashër, 18)
Omer ibn Hatabi, Allahu qoftë i kënaqur me të, ka thënë: "Llogariteni veten tuaj para se të llogariteni."
Ndërsa El-Basriu ka thënë: "Nuk do të takosh ndonjë besimtar që të mos e llogarisë vetveten."
Mejmun ibn Mihrani ka thënë: "Me të vërtetë ata që i frikësohen Allahut e llogarisin veten e tyre me një rigorozitet më të madh sesa partnerët që janë koprracë në punë."
Me të vërtetë mosllogaritja e vetvetes është shkak që njeriu të zhytet edhe më shumë në mëkate. Edhe jobesimtarët kënaqen me jetën e kësaj bote duke mos llogaritur se një ditë do të dalin para Allahut xh.sh.. Allahu xh.sh. thotë: “Ata ishin që nuk pritnin se do të japin llogari.” (En-Nebe 27)
Ibn Kajimi thotë: "Shkatërrimi i shpirtit vjen si pasojë e lënies pas dore të vetëllogaritjes, duke u pajtuar me kërkesat dhe ndjekjen e epsheve.“
Prandaj muslimani patjetër duhet të gjejë kohë për t’u vetmuar me vetveten dhe të shikojë se ku gjendet dhe çka ka përgatitur për të nesërmen (Ditën e Gjykimit).
 

Përktheu dhe përshtati: Eroll Nesimi
21.3.2008

Këshilla e Ibën Tejmijes ndaj nxënësit të tij, Ibën Kajimit

Ibën Kajimi thotë: “Derisa vazhdoja të ngrija dhe t’i parashtroja dyshim pas dyshimi Shejhul Islamit (Ahmed Ibën Tejmijes), Allahu qoftë i kënaqur me të, në një rast ai më tha:
“Mos e bëj zemrën tënde ndaj dyshimeve dhe mendimeve të padrejta si sfungjeri, që i thith të gjitha gjërat që i kalojnë dhe pikon vetëm atë që thith. Por bëje zemrën tënde si xhami i ngurtë; i kalojnë dyshimet vetëm sipërfaqësisht dhe nuk zënë vend në zemër, i sheh shumë kthjellët dhe i refuzon (nuk i thith) me ngurtësinë që ka. Nëse nuk vepron kështu dhe e bën zemrën që të absorbojë çdo dyshim që të kalon, atëherë ajo bëhet vendqëndrim dhe qendër e dyshimeve.”
Ibën Kajimi thotë: “Në largimin e dyshimeve nuk mbaj mend se kam përfituar nga diçka tjetër më shumë se nga kjo këshillë.”

Përktheu: Alaudin Abazi
14.3.2008

Kur dijetarit i ulet vlera?

A e dini se kur i zvogëlohet dhe i ulet vlera dijetarit, edhe pse ai ka një nivel të lartë njohurish?
Dijetari përjeton ulje, nënçmim dhe vogëlsi te njerëzit dhe tek Allahu i Lartësuar atëherë kur polemizon me të pavërtetën; kur diturinë që ka e fut në funksion për të arsyetuar të pavërtetën dhe duke asgjësuar të vërtetën.
Dijetarit i ulet vlera atëherë kur njohuritë që ka i mobilizon për të arsyetuar sjelljet e mbretërve dhe të kryetarëve.
Dijetarit i ulet vlera kur me diturinë që ka synon të pasurohet, qoftë në mënyrë jo të sinqertë.
Dijetarit i ulet vlera kur troket në dyert e pushtetarëve tiranë për përfitime personale.
Dijetarit i ulet vlera atëherë kur parapëlqen jetën komode, kurse feja e tij, umeti i tij dhe vëllezërit muslimanë janë të shtypur.
Dijetari është i vogël atëherë kur përpiqet që t’i kënaqë njerëzit, edhe pse hidhëron Allahun.
Këtij dijetari, sado dituri të ketë, mund t’i ulet vlera e të bëhet i mbledhur dhe i rrëgjuar.

 

Përktheu dhe përshtati: Ulvi Fejzullahu
7.3.2008

Shembuj në Kuran

Lexues të nderuar, këtu janë përmbledhur vetëm disa prej shumë shembujve që përmenden në Kuran. E lusim Allahun e Lartësuar të na bëjë prej atyre që i kuptojnë këta shembuj!

1- “O ju që besuat, mos i prishni lëmoshat tuaja me të krenuar e me ofendim siç bën ai që e jep pasurinë e vet sa par sy e faqe të njerëzve, e nuk e beson Allahun dhe as botën tjetër. Shembulli i tij është si një gur i madh e i lëmuar që mbi të ka pak dhe, e kur e godet atë një shi i madh e lë të zhveshur (lakuriq). Ata (formalistët) nuk arrijnë asgjë nga ajo që punuan. Allahu nuk e udhëzon popullin jobesimtar.” (Bekare, 264)

2- “E shembulli i atyre që pasurinë e vet e japin nga bindja e tyre e duke kërkuar kënaqësinë e Allahut, i përngjan një kopshti në një rrafshnaltë që i bie shi i madh, e ai jep fruta të dyfishtë. Po edhe nëse nuk i bie shi i madh, i bie një rigë (që i mjafton). Allahu sheh atë që veproni.” (Bekare, 265)

3- “Shembulli i asaj që ata e japin në këtë jetë (për t'u lavdëruar e për t'u përmendur) është si i një erë me breshër që godet dhe shkatërron të mbjellat e një populli që e ka lëshuar rrugën në dëm të vetes. Allahu nuk u bëri zullum atyre, por ata ishin që i benë të padrejtë vetes së vet.” (Ali Imran, 117)

4- “E sikur të donim Ne, do ta ngrinim lart me atë (dituri), por ai nuk iu largua tokës (dynjasë) dhe shkoi pas epshit të vet. Shembulli i tij është si ai i qenit, të cilin nëse e përzë ai e nxjerr gjuhën, po edhe nëse nuk e përzë, ai sërish e nxjerr gjuhën. Ky është shembulli i atyre që i konsideruan të rreme argumentet Tona. Ti rrëfe tregimet (umetit tënd) në mënyrë që ata të mendojnë.” (Araf, 176)

5- “Shembulli i jetës së kësaj bote është si i një shiu që e kemi zbritur nga qielli, e me anën e të cilit gërshetohen bimët e tokës (mbijnë dhe shpeshtohen të gjitha llojet) prej nga hanë njerëzit e kafshët deri kur toka të ketë marrë stolinë e vet dhe të jetë zbukuruar (me bimë, pemë e behar), e banorët e saj të mendojnë se janë të zotët e saj, e asaj i vjen urdhri Ynë, natën ose ditën, Ne e bëjmë atë (të mbjellat) të korrur sikurse të mos ekzistonte dje. Kështu Ne ua sqarojmë faktet njerëzve që mendojnë.” (Junus, 24)

6- “Shembulli i gjendjes së këtyre dy grupeve është (i atyre që nuk besuan) si ai i verbëri dhe i shurdhëti dhe (i atyre që besuan) si ai që sheh dhe dëgjon. A janë në pozitë të barabartë? A nuk përkujtoni?!” (Hud, 24)

7- “Shembulli i veprave të atyre që nuk besuan është si hiri, të cilin me puhi e shkapërderdh era në ndonjë ditë të stuhishme, e ata nuk mund të realizojnë asgjë nga veprat që kanë bërë, e ky është ai dështimi i madh.” (Ibrahim, 18)

8- “A nuk ke kuptuar se si Allahu bëri shembull: fjalën e mirë si pema e mirë që rrënjët e saj janë thellë (në tokë) e degët e saj janë lart, E që me vullnetin e Zotit, ajo e jep frytin e vet në çdo kohë. Allahu pra u parashtron njerëzve shembuj ashtu që ata të mendojnë. Dhe shembulli i fjalës së keqe është si një pemë e keqe që është shkulur mbi tokë e që nuk ka të qëndruar.” (Ibrahim, 24-26)

9- “Allahu është dritë (ndriçues, udhëzues) i qiejve e i tokës. Shembulli i dritës së Tij i ngjason kandilit të vendosur në një zgavër të errët. Kandili gjendet brenda një qelqi si të ishte yll flakërues e që ndizet prej (vajit të) një druri të bekuar, prej ullirit që nuk mund të quhet as i lindjes e as i perëndimit, e vaji i tij ndriçon pothuajse edhe pa e prekur zjarri. Dritë mbi dritë. Allahu udhëzon kah drita e Vet atë që do Ai. Allahu sjell shembuj për njerëzit. Allahu çdo gjë di shumë mirë.” (Nur, 35)

10- “Shembulli i atyre, të cilët veç Allahut morën mbrojtës (zota idhujsh), është si shembulli i merimangës që thur shtëpi, e sikur ta dinin ata, më e dobëta shtëpi është e shtëpia e merimangës.” (Ankebut, 41)

11- “Muhamedi është i Dërguar i Allahut, e ata që janë me të (sahabët) janë të ashpër kundër jobesimtarëve, janë të mëshirshëm ndërmjet vete, ti i sheh kah përulen (në rukuë), duke rënë me fytyrë në tokë (në sexhde), e kërkojnë prej Allahut që të ketë mëshirë dhe kënaqësinë e Tij ndaj tyre. Në fytyrat e tyre shihen shenjat e gjurmës së sexhdes. Përshkrimi i cilësive të tyre është në Tevrat dhe po ky përshkrim është edhe në Inxhil. Ata janë si një farë e mbjellë ku mbin filizi i vet, e ai trashet, përforcohet dhe qëndron në trungun e vet, ajo e mahnit mbjellësin. (Allahu i shumoi) Për t'ua shtuar me ta mllefin jobesimtarëve. Allahu atyre që besuan dhe bënë vepra të mira u premtoi falje të mëkateve dhe shpërblim të madh.” (Fet’h, 29)

12- “Ju njerëz dijeni se jeta e kësaj bote nuk është tjetër vetëm se lojë, kalim kohe në argëtim, stoli, krenari mes jush dhe përpjekje në shtimin e pasurisë dhe të fëmijëve, e që është si shembull i një shiu prej të cilit bima i habit bujqit, e pastaj ajo thahet dhe e sheh atë të verdhë, mandej bëhet e thyer, e llomitur, e në botën tjetër është dënimi i rëndë, por edhe falje mëkatesh dhe dhurim i kënaqësisë nga Allahu; pra jeta e kësaj bote nuk është tjetër vetëm se përjetim mashtrues.” (Hadid, 20)

13- “Shembulli i atyre që janë obliguar me Tevrat, dhe nuk e zbatojnë atë, është si shembulli i ndonjë gomari që bart libra. Shembull i keq është shembulli i popullit që i përgënjeshtroi ajetet e Allahut, e Allahu nuk udhëzon në rrugë të drejtë popullin jobesimtar.” (Xhumua, 5)
 

 Përmblodhi: Almedin Ejupi
22.2.2008

Buzëqesh

- Një njeri po shikonte gruan e vet teksa ajo ishte në shkallët e shtëpisë dhe i tha: -Nëse hipën lart je e shkurorëzuar, nëse zbret je e shkurorëzuar, nëse ndalesh je e shkurorëzuar!
Asaj nuk i mbeti tjetër përveçse të kërcente nga shkallët. I habitur ai i tha:
-Flijofsha babanë e nënën për ty! Dije se nëse vdes Imam Malik ibn Enesi në Medinë, njerëzit do të kenë nevojë për ty (në fetvatë e tyre)... Buzëqesh.

- Një njeri pyeti disa fukaha: -Kur t’i zhvesh rrobat nga trupi dhe hyj në lumë për t’u pastruar, a të kthehem nga Kibla apo nga? I thanë: -Së pari kthehu tek rrobat e tua, të cilat i zhveshe më parë... Buzëqesh.

- Një grua e bukur i tha një ditë burrit të saj, i cili ishte i shëmtuar: -Unë shpresoj që ne të dy të jemi në xhenet. E pyeti: -Pse? Ajo tha: -Se ti më more mua (e ka fjalën për bukurinë  e vet) dhe ishe falënderues, kurse unë ty dhe durova. E duruesi dhe falënderuesi janë në xhenet... Buzëqesh.

- Është pyetur një koprrac se kush është më trimi i njerëzve. Ka thënë: -Ai i cili i dëgjon krismat e dhëmballëve të njerëzve duke ngrënë e nuk i çahen mushkëritë… Buzëqesh.

- U burgos një njeri i cili pretendonte se ishte Pejgamber në kohën e Mehdiut, pastaj u mor në pyetje. Kur u pyet: -A je ti Pejgamber? Tha: -Po! I thanë: -Atëherë, te kush je dërguar? Tha: -Ju nuk më lejuat të shkoj tek asnjë njeri, se si pretendova se jam pejgamber, më mbyllët në burg… Buzëqesh.

- Një beduin (fshatar) fali namazin e sabahut pas imamit, i cili lexoi suren El-Bekare (Lopa), kurse beduini ishte për ngut. Në ditën e dytë beduini erdhi më herët. Imami filloi të lexonte suren El-Fil (Elefanti). Beduini pa hezituar iku dhe tha: -Elefanti është më i madh se Lopa... Buzëqesh.

- Thuhet se një grua e vjetër ishte sëmurë e djali i saj erdhi me një mjek. Pasi mjeku e pa plakën të zbukuruar dhe të veshur me rroba te reja, kuptoi çka kishte ajo dhe tha: -Kjo ka nevojë për një burrë (për t’u martuar). Pyeti djali i hutuar:
-Ku kanë nevojë plakat për martesë?! Nëna i tha: -Hesht ti, mjeku di për çdo gjë më mirë se ti... Buzëqesh.

- Hyri një herë Tufejli te një grup njerëzish që darkonin dhe i tha: Ç’po hani? Duke e nënçmuar (uljen e tij) në sofër, i thanë: -Po hamë dhe po pimë helm. Ai e futi dorën e tij në ushqim dhe tha: -Jeta ime pas jush është haram (nuk jetoj dot pa ju)… Buzëqesh.

- Në një shtëpi banonin disa fukaha, por shtëpia ishte e vjetër dhe tavani binte pjesë-pjesë. Një ditë erdhi pronari i shtëpisë për të kërkuar qiranë e shtëpisë. Fukahatë i thanë: -Ndreqe tavanin, se po rrëzohet për ditë!
Pronari tha: -Mos keni frikë, se ai e madhëron Allahun! I thanë ata: -Po, po, veç kemi frikë se mos po e kaplon frika e madhe ndaj Allahut e po bën sexhde!… Buzëqesh.

- Një herë Tufejli pa një grup njerëzish duke shkuar në një drejtim të panjohur dhe mendoi se po shkonin në restorant për të drekuar. Papritmas ata hynë te sulltani (udhëheqësi i shtetit) dhe ky hyri me ta, mirëpo ata që të gjithë ishin poetë, thurnin poezi në shenjë lavdërimi për sulltanin. Pasi përfunduan të gjithë, i erdhi radha këtij dhe i thanë: -Urdhëro, thuaj poezinë! Tha: -Unë nuk jam poet. E pyeten: -E, kush je ti? Ai tha: -Unë jam prej të gabuarve, për të cilët ka thënë Allahu: "Sa për poetët vjershëtorë, të gabuarit i ndjekin ata." (Esh-Shuara, 224) Qeshi sulltani dhe urdhëroi të shpërblehet edhe ai me një dhuratë… Buzëqesh.

- Në një gjykatë sollën një beduin për ta gjykuar për një krim që kishte bërë. Ai menjëherë bëri një ankesë dhe e ngriti te kadiu (gjykatësi) dhe i tha: "Ja! Merreni dhe lexoni librin tim!" Iu përgjigjën: -O beduin, ky është ajet nga Kurani dhe thuhet në Ditën e Kiametit. Beduini tha: -Dita juaj qenka më e keqe se dita e Kiametit! Të çuditur i thanë: -Pse ore? Ai u përgjigj: -Në Ditën e Kiametit merren parasysh të mirat dhe të këqijat e mia e ju sot morët parasysh vetëm të këqijat e mia dhe i latë ato të mirat… Buzëqesh.

- Kishte qenë Ebu Hanifja ulur dhe kishte zgjatur këmbët përpara vetes, ndërkohë hyri një "hoxhë" me shall dhe xhybe e me pamje prej intelektuali. Ebu Hanifja menjëherë i mblodhi këmbët në shenjë respekti ndaj tij. "Hoxha" e pyeti se kur është iftari. Ebu Hanifja iu përgjigj: -Kur të perëndojë dielli. Ai tha: -Po nëse nuk perëndon dielli gjer në mesin e natës?! Tha Ebu Hanifja:
-Tani i erdhi koha Ebu Hanifes t’i zgjatë këmbët!… Buzëqesh.

- Një psikopat kishte dhjetë gomarë. I hipi njërit prej tyre dhe i numëroi. Kur i numëroi, ishin nëntë gomarë. Zbriti prapë dhe i numëroi, dhjetë gomarë! Tha: -Më mirë për mua po eci, kështu që kam një gomar më tepër sesa të hipi e të humb një gomar. Eci aq shumë, saqë kur erdhi te fshati i tij gati u alivanos nga lodhja… Buzëqesh.
 

Marrë nga libri i Aid el-Karni "Ibtesim"
Përktheu: Eroll Rexhepi
8.2.2008

Ata që Allahu nuk i do në Kuran

Ata që Allahu i do në Kuran

Allahu i do bamirësit

“Dhe shpenzoni në çështjen e Allahut (në të gjitha llojet e xhihadit e në çdo gjë tjetër për hir të Allahut) dhe mos e shkatërroni vetveten (duke mos e shpenzuar pasurinë në çështjen e Allahut) dhe bëni mirësi. Vërtet Allahu i do shumë muhsinunët (bamirësit që kryejnë vepra të mira vetëm për hir të Allahut).”1

Allahu i do ata që pendohen dhe pastrojnë veten

“Të pyesin për të përmuajshmet (zakonet e grave). Thuaj: “Kjo gjendje është e neveritur, kështu që u qëndroni larg bashkëshorteve (për marrëdhënie) gjatë periudhave të tyre dhe mos u afroni (të bëni marrëdhënie) me to derisa të pastrohen. Dhe kur të jenë pastruar, atëherë shkoni pranë tyre siç ka urdhëruar Allahu për. Vërtet Allahu i do shumë ata të cilët i kthehen Atij me pendim; dhe Ai i do ata të cilët e pastrojnë vetveten.”2

Allahu i do pasuesit e Muhamedit alejhi selam

“Thuaj (O Muhammed): “Nëse vërtet e doni Allahun, atëherë më ndiqni mua (pranoni Islamin, ndiqni Kuranin dhe Sunetin), Allahu do t’ju dojë ju dhe do t’ju falë juve gjynahet tuaja. Dhe Allahu është gjithnjë Falës i Madh, Mëshirëplotë.”3

     Allahu i do mutekunët (të devotshmit)

“Pa dyshim se kushdo që përmbush premtimin edhe e çon në vend amanetin, edhe i frikësohet shumë Allahut, atëherë me të vërtetë që Allahu i do shumë ata që janë muttekinë (të devotshmit e përkushtuar në besimin e pastër islam).”4

Allahu i do mirëpunuesit

“Ata që shpenzojnë (për çështjen e Allahut) në kohë begatie e fatkeqësie; ata të cilët e përmbajnë zemërimin dhe ata të cilët e falin njëri-tjetrin; vërtet Allahu i do shumë muhsinunët (mirëpunuesit në rrugë të Allahut).”5

Allahu i do durimtarët

“Dhe shumë nga Pejgamberët luftuan (për çështjen e Allahut) dhe bashkë me ta luftuan edhe grupe të mëdha njerëzish të ditur e fetarë, por ata kurrë nuk e humbën kurajën për çka pësuan në Rrugën e Allahut dhe as nuk u dobësuan, dhe as nuk e poshtëruan veten. Dhe Allahun i do durimtarët.”6

Allahu i do ata që i mbështeten Atij

“Dhe nga Mëshira e Allahut (ti Muhammed) u solle butë me ta. Po të ishe i rreptë e me zemër të ashpër, ata do të kishin hequr dorë prej teje, kështu që mos i vë re (gabimet e tyre), kërko falje për ta (nga Allahu) dhe këshillohu me ta në të gjitha çështjet. Pastaj kur të kesh marrë vendim, besoja atë Allahut, sepse pa dyshim që Allahu i do ata që i mbështesin shpresat vetëm tek Ai.”7

Allahu i do vepërdrejtët

“(Atyre u pëlqen) të dëgjojnë gjëra të rreme, të gëlltisin çdo gjë të ndaluar. Kështu që, nëse ata vijnë tek ti, ose gjyko mes tyre ose shmangu prej tyre. Në qoftë se shmangesh prej tyre, ata nuk mund të të sjellin ty kurrfarë dëmi, ndërsa po të gjykosh mes tyre, gjyko me drejtësi. Vërtet që Allahu i do ata që veprojnë me drejtësi.”8

Allahu i do të pastrit

“Pa dyshim se xhamia, themelet e së cilës u vunë që nga dita e parë në përkushtim është më e vlefshme që ju të rrini në të (për falje). Në të ka burra që parapëlqejnë ta mbajnë veten të pastër e të dëlirë dhe Allahu i do ata që e mbajnë veten të pastër e të dëlirë.”9

Allahu i do ata që luftojnë në rrugën e Tij

“Pa  që Allahu i do ata që luftojnë në Rrugën e Tij të rreshtuar si të ishin një ndërtim solid.”10 
 

Përgatiti: Ulvi Fejzullahu
25.1.2008

Sadakaja (lëmosha)

Bamirësia (dhënia lëmoshë) karakterizohet nga dhjetë cilësi falënderuese; pesë të parat kanë të bëjnë me këtë botë, kurse të tjerat me botën tjetër:

-pastron pasurinë
-pastron njeriun nga mëkatet
-pengon sprovat dhe sëmundjet.
-mbjell gëzimin në mesin e të varfërve.
-shton bereqetin e pasurisë dhe bollëkun e riskut.
-është hije për bamirësin në Ditën e Gjykimit.
-lehtëson llogarinë.
-rëndon peshoren.
-ngre shkallët në xhenet.
-lejon (mundëson) kalimin e Siratit.

Përktheu dhe përshtati: Ulvi Fejzullahu
18.1.2008

Mëso për të metat e tua

Ai i cili dëshiron të njihet me të metat e vetvetes, ka disa mënyra:

1. të kërkojë një shok besnik dhe mendjemprehtë, i cili e këshillon;
2. të përzihet me njerëzit, kështu që të keqen që sheh, ta urrejë;
3. të përfitojë edhe nga armiqtë, kur ata flasin për të.

Dhe në fund, mos harro se kur Allahu ia do të mirën robit të Vet, e bën të zgjuar në njohjen e të metave. E, kur ai njihet me gabimet e veta, përpiqet t’i evitojë.
 

Përktheu: Ulvi Fejzullahu
11.1.2008

Vdekja nuk përshpejtohet

“...dhe kur vjen ky çast, ata as nuk mund ta vonojnë atë dhe as nuk mund ta përshpejtojnë atë...” (Araf, 34)
Ky ajet ngushëllon burracakët frikacakë, të cilët vdesin shumë herë para vdekjes. Mos të harrojnë se vdekja ka një kohë të caktuar, nuk mund të vijë më herët, por as të vonohet. Vdekjen nuk mund ta shtyjnë për një afat të pacaktuar, edhe sikur të tentojnë burracakët e frikësuar.
Ndërsa ai i cili i është nënshtruar plotësisht Allahut nga ajeti i lartpërmendur fiton siguri, qetësi dhe vendosmëri:
“Agonia e vdekjes do të vijë me të vërtetën (i zbulohet çështja e Ahiretit): “Kjo është ajo së cilës doje t’i shpëtoje!” (Kaf, 19)
Mëso, se po të varesh nga krijesat, nga Krijuesi do të përjetosh ligështi dhe paaftësi:
“Pastaj ai nuk pati asnjë grusht njerëzish ta ndihmonin atë përkundër Allahut, as nuk ishte prej atyre që mund të shpëtojnë vetveten.” (Kasas, 81)
Vepra voluminoze “Sijer alamin-nubela” e Dhehebiut në 23 ekzemplarë përshkruan biografitë e dijetarëve, të mendimtarëve, të mbretërve, të princave, të të pasurve, të poetëve, por gjatë vështrimi të këtij libri mësojmë dy çështje më rëndësi:

E para: ata të cilët nuk janë mbështetur tek Allahu, por kanë krijuar varshmërinë nga pasuria, fëmijët, pozita, Allahu e lë në dorë të këtyre gjërave. Këta përjetuan vuajtje, rrënim dhe shkatërrim:
“Dhe vërtet që ata (shejtanët) i pengojnë ata nga Udha (e Drejtë), por (mosbesimtarët) mendojnë se në të vërtetë ata janë të udhëzuar në Udhë të mbarë!” (Zuhruf, 37)
U sprovuan: Faraoni me pozitë, Karuni me pasuri, Umeja bin Halefi me tregti, Velidi me fëmijët, Ebu Xhehli me autoritet, Ebu Lehebi me gjenezë (prejardhje). Haxhaxhi me arrogancë.

E dyta: ata të cilët u krenuan me Allahun dhe vepruan për t’u afruar te Krijuesi. Këta përjetuan ngritjen, fisnikërimin, nderin, krenarinë. U ngritën edhe ata që nuk kishin pozitë, autoritet, pasuri dhe fis.
U ngrit: Bilali me ezan, Sulejmani me ahiret, Suhejbi me sakrificë, Atau me dituri.
“...dhe e bëri fjalën e mosbesimtarëve më të poshtëruarën, ndërsa ishte Fjala e Allahut që është më e lartësuara dhe Allahu është i Gjithëfuqishëm, më i Urti Gjithëgjykues.” (Teube, 40)

 

Përktheu dhe përshtati: Ulvi Fejzullahu
4.1.2008

Shërimi i vetëmburrjes (vetëlavdërimit)

Ai i cili dëshiron ta ulë dhe ta mposhtë lartësimin e vetes para të tjerëve, duhet të mësojë katër gjëra. Ato janë:

1. Çdo sukses dhe arritje duhet ta vlerësojë si dhuratë nga Allahu i Lartësuar. Kur rezultatet peshohen në këtë mënyrë, atëherë njeriu përpiqet ta falënderojë vazhdimisht Krijuesin dhe nuk vetëmburret.

2. Të shikojë çdo herë dhuntitë dhe begatitë e dhuruara nga Allahu i Lartësuar, se kështu ai do të jetë mirënjohës dhe nuk do të shfaqë mendjemadhësi.

3. Të ketë druajtjen e mospranimit të veprës; kur angazhohet me këtë, nuk shfaq qëndrime a sjellje prej mendjemadhi vetëlavdërues.

4. Të shikojë mëkatet e bëra më parë; nëse ekziston frika se të këqijat peshojnë më shumë se të mirat, atëherë e ka mposhtur vetëlavdërimin.

Dhe në fund, ta lusë Allahun që ta ndihmojë për realizimin e katër porosive të mësipërme.

Përktheu: Ulvi Fejzullahu
28.12.2007