Falënderimet i takojnë Allahut, paqja dhe bekimet e Tij qofshin mbi të Dërguarin e Tij Muhamed, mbi familjen e tij, mbi shokët e tij dhe mbi të gjithë ata që ndjekin rrugën e tij deri në Ditën e Gjykimit.
Së pari: Padyshim kthimi nga kibla është prej kushteve të vërtetësisë së namazit dhe nëse besimtari qëllimisht e fal namazin në drejtim tjetër dhe këtë e bën pa ndonjë arsye të qëndrueshme, namazi i tij nuk është i pranuar me konsensus të dijetarëve. Por, këtu duhet të kemi parasysh një çështje mjaft me rëndësi, ajo është se kthimi kah kibla dallon, varësisht ku gjendemi. Kështu që nëse jemi në brendësi të Xhamisë së Haremit (Qabes), gjatë faljes jemi të obliguar që kur të drejtohemi kah kibla të synojmë thelbin e Qabes, prandaj shohim se safat e renditura brenda Xhamisë së Haremit janë harkore. Për atë që falet brenda qytetit të Mekës kërkohet që të drejtohet kah xhamia (haremi), kurse për atë që falet jashtë Mekës, kibla e tij është vetë Meka dhe nga ai kërkohet që të kthehet në drejtim të këtij qyteti.
Prandaj, nëse shmangemi nga drejtimi i kiblës për pak, mendimi i dijetarëve është që nëse kjo shkakton përçarje dhe nuk kemi mundësi ta ndryshojmë, atëherë duhet të heshtim, pasi muslimanët që janë jashtë Mekës janë të urdhëruar të kthehen nga ana e Qabes (el xhihe), e jo ta qëllojnë detyrimisht thelbin e Qabes.
Tirmidhiu dhe Ibën Maxheja shënojnë një hadith, të cilën shejh Albani në librin “Mishkatul Mesabih” dhe në librin “Irvaul Galil” e cilëson të saktë, se Muhamedi salallahu alejhi ue selem u ka thënë banorëve të Medinës: “Ndërmjet lindjes dhe perëndimit është kible.” Përmendja e lindjes dhe e perëndimit në përkufizimin e kiblës në këtë hadith ka të bëjë me Medinën, pasi ai këtë ua tha banorëve të këtij vendi dhe nëse jemi në Medinë, Meka i bie në atë anë. Por ajo që nxjerrim nga ky hadith është se si Muhamedi salallahu alejhi ue selem e ka përkufizuar kiblën me hapësirën ndërmjet lindjes dhe perëndimit dhe ky përkufizim është shumë i qartë, se në të nuk kërkohet detyrimisht qëllimi i esencës së Qabes, por e kërkuar është ana (el xhihe). Prandaj, fukahatë kanë theksuar se shmangia e vogël nuk bën dëm, por ajo që nuk pranohet është shmangia nga ana. Edhe tek ajetet që urdhërojnë kthimin kah kibla përmendet ana (shatër). Allahu i Lartësuar thotë: “Pra kthehu anës së xhamisë së shenjtë (Qabes), dhe kudo që të jeni (o besimtarë) kthehuni kah ajo anë.” (Bekare, 144)
Ibën Kudame thotë: “Të drejtuarit kah kibla është kusht i namazit dhe në këtë nuk ka dallim në mes farzit dhe nafiles... dhe është vaxhib për atë që është larg nga Meka që t’ia qëllojë anës e jo esencës së Qabes. Imam Ahmedi thotë se në mes të lindjes dhe perëndimit është kible dhe nëse shmanget nga kibla pak, nuk prish punë, por ai duhet të hulumtojë mesin. Kjo është thënie e Ebu Hanifes gjithashtu...” (Mugni, vëll. I, f.100-101)
Gjithashtu, në lidhje me këtë shejh Muhamed Ibën Salih Uthejmini, Allahu e mëshiroftë, thotë: “Drejtimi kah kibla mund të jetë ose të drejtohemi në thelb të kiblës, e ajo është Qabja, ose të drejtohemi në anën e kiblës. Nëse njeriu është afër Qabes dhe ka mundësi ta shoh atë, atëherë ai është i urdhëruar të kthehet në thelbin e Qabes, pasi ajo është esenca. Por, nëse është larg nga Qabja dhe nuk ka mundësi ta shohë atë, atëherë ai ka obligim të kthehet nga ana e saj. Sa më larg që është njeriu nga Meka, aq më e gjerë është për të ana nga e cila drejtohet, për arsye se sa më shumë largohemi nga rrethi, aq më i gjerë bëhet ai. Për këtë Profeti salallahu alejhi ue selem thotë: “Ndërmjet lindjes dhe perëndimit është kible” dhe kjo ka të bëjë me banorët e Medinës, kurse dijetarët vërtetojnë se shmangia e lehtë nuk bën dëm.”

Së dyti: Duke pasur parasysh thëniet e fukahave rreth kësaj problematike, disa nga të cilat u përmendën më lart, themi se dallimi 255 shkallë në 230 është shmangie nga drejtimi i kiblës, por shmangia prej 25 shkallësh (gradësh) nuk është e madhe, sa të detyrohemi të tërhiqemi nga ajo xhami dhe të mos jemi të pranishëm në faljen e namazeve, e aq më pak të themi se meriton të ngrihen polemika shterpë, përçarje, keqkuptime dhe armiqësi me pjesëtarët e tjerë të xhamisë (xhematin). Prandaj, iniciativa juaj fillestare për ndryshimin e kësaj gjendjeje me vend, por kur keni vërejtur se nuk po merret parasysh dhe se është duke u përshkallëzuar situata, ka qenë e duhur që menjëherë ta ndërpritnit fitnen dhe të kërkonit falje nga imami dhe të vazhdonit kontributin tuaj në xhami, qoftë si anëtar i këshillit apo në ndonjë formë tjetër e mos të themi të faleni aty.
Ashtu si sqaruam më herët, në kthimin nga kibla nuk është e detyrueshme që ta qëllojmë esencën e Qabes, por mjafton ana dhe ky qëndrim është i qartë, i argumentuar dhe me këtë kanë vepruar fukahatë. Madje disa nga dijetarët bashkëkohorë, kur janë pyetur rreth problemeve të këtilla, të cilat janë të pranishme në shumë vende, qoftë në perëndim apo gjetiu, kanë thënë se për hir të ruajtjes së unitetit nuk duhet të ngremë debate dhe përçarje, derisa mospajtimi është brenda 45 shkallëve (gradëve), pasi brenda këtyre shkallëve nuk ndryshohet ana. Kurse në xhaminë tuaj bëhet fjalë për 25 shkallë, shumë më pak sesa kanë përmendur ata.
Në fund, ju përgëzojmë për mundin dhe padyshim qëllimi juaj ishte i shenjtë dhe i qëlluar, por pasi tani nuk arritët të përmirësoni dhe mospajtimi nuk është aq i madh, është brenda kornizave të vlefshmërisë së namazit, kërkohet nga ju që të ktheheni në xhami dhe t`i kërkoni falje imamit dhe të vazhdoni të ndihmoheni në vepra të mira ashtu si ka urdhëruar Allahu i Lartësuar: “Ndihmohuni mes vete me të mira dhe në të mbara, e mosni në mëkate e armiqësi.” (Maide, 2). Mos t’ju mashtrojë shejtani e të thoni se unë isha në hak dhe sa ai nuk është sjellë mirë me mua e fjalë të ngjashme, me të cilat shejtani do të tentojë të të privojë nga përfitimet dhe shpërblimet që do të arrish me këtë hap. Lus Allahun e Lartësuar t’ju shpërblejë për kontributin që po jepni në ato vende në përcjelljen e fjalës së Allahut!