Fjala e autorit :

I Adhuruari mbi Arshin e qiellit ka qëndruar

Nga krijesat e Tij është i  Ndarë, i Veçuar

      Në të pohohet Cilësia e “istiuas” (qëndrimit të Allahut mbi Arsh) e cila përfshin Lartësimin e Allahut. Këtë Cilësi Allahu i Madhëruar e ka pohuar shtatë  herë në Kuran, në kapitujt: Araf, Jusuf, Rrad, Ta Ha, Furkan, Sexhdeh dhe Hadid, gjë që e bën të pamundur  mohimin dhe interpretimin e saj nga muatilët. Një gjë e tillë do të çonte në mohimin e Lartësisë së Tij. Atëherë, Allahu i Madhëruar ose qëndron mbi Arsh i Veçuar nga krijesat e Tij, ose është i shkrirë me to, ose Ai nuk ekziston. Pra nuk ka të katërt në këtë ndarje. Kur dihet pavlefshmëria e këtyre dy të fundit pranohet se Ai qëndron mbi Fronin e Tij. Disa bidatçinj janë të mendimit se “isteua” (qëndroi), vjen me kuptimin “u drejtua” sikurse është përmendur në fjalën e Allahut të Madhëruar:

“Pastaj iu drejtua qiellit (krijimit të tij)…” Fusilet 11.

Kjo nuk është e vërtetë sepse folja “isteua” kur shoqërohet  me parafjalën “tek” (ila) ka për qëllim kuptimin “u drejtua”, ndërsa kur shoqërohet me parafjalën "mbi" (ala), nuk përmban kuptim tjetër përveç lartësimit dhe ngritjes.

Ibnul Kajim (Allahu e mëshiroftë!) ka saktësuar se folja "isteua" edhe nëse shoqërohet me parafjalën "ila" ka përsëri kuptimin e ngritjes dhe ky kuptim nuk e nxjerrë këtë fjalë nga kuptimi i saj parësor. Shiko "Mukhtesar seuaik"  vëll. II, f. 318.

Ndërsa të tjerë kanë mendimin se “el istiua” (qëndrimi), vjen me kuptimin “el istilau” që do të thotë “mbizotëroi”. Edhe kjo nuk është  e njohur në gjuhën arabe ashtu siç e kanë sqaruar këtë imamët. Pastaj mbizotërimi vjen nga epërsia pas grindjes por kjo nuk është e saktë në të drejtën e Allahut të Madhëruar. Pasuesit e sunetit, kur e pohojnë qëndrimin e Allahut të Madhëruar, nuk pyesin si e qysh, duke u argumentuar me thënien e imam Malikut: “Qëndrimi i Allahut mbi Arsh është i ditur, mënyra se si është e panjohur, besimi në të është detyrë, ndërsa të pyeturit rreth tij është bidat.”