Fjala e autorit “Përjetësisht i Fuqizuar, i Vetëm që në hershmëri”

     “Fuqizohet” do të thotë Vetëmbahet nga kjo ka ardhur dhe emri i Tij “Fuqiplotë” që ka kuptimin “i Vetëekzistueshëm” që nuk ka nevojë për askënd.

      “Në hershmëri” do të thotë që në “përjetësi”. Kështu, kuptimi i saj është se Allahu i Madhëruar është cilësuar që në përjetësi me qëndrueshmëri dhe me të gjitha cilësitë e Tij të plota dhe mosekzistenca e tyre është mangësi. Gjithashtu Allahu i Madhëruar është i Pastër nga të gjitha mangësitë dhe i Vetëm, si i tillë, askush nuk e shoqëron Atë në gjithça që i takon vetëm Atij.

Me këtë autori ka filluar të sqarojë çështjen e Emrave dhe Cilësive të Allahut të Madhëruar, ndërsa ne duke iu lutur Allahut të na japë sukses do të sqarojmë në përgjithësi akiden e pasuesve të sunetit në lidhje me këtë çështje.

Baza  e akides së tyre është: pohimi i asaj që ka pohuar Allahu për Vetveten në librin e Tij, apo të asaj që ka pohuar i dërguari i Tij për Të, duke mos i përngjasuar dhe përshkruar ato, si edhe mohimi i gjithçaje të cilën Allahu e ka mohuar për Vetveten, apo çdo gjëje që ka mohuar i dërguari i  Tij për Të, duke mos i deformuar dhe i ndryshuar ato. Pra, besimi i tyre është pohim pa përngjasim e pa përshkrim dhe mohim pa deformim e pa ndryshim.

Fjala deformim (ta’til) në gjuhë ka kuptimin zbrazje, boshatisje, siç është fjala e Allahut të Madhëruar “…dhe pus i boshatisur”, domethënë i zbrazët, pa ujë dhe pavlerë. Apo siç është fjala e bidatçinjve që kur u thuhet atyre: Allahu është i Ditur, thonë: Allahu nuk është i paditur. Ndërsa ndryshimi (tahrif) është animi i Emrave dhe Cilësive të Allahut nga kuptimet e tyre reale në kuptime të tjera, që nuk kuptohen vetëm se me argumente, si keqinterpretimi i Dorës në fuqi. Ndërsa përngjasimi (teshbih) është të krahasohet Allahu me krijesat e Tij, siç kanë vepruar disa bidatçinj duke e krahasuar me një person të ulur mbi fron, larg të metave qoftë Ai. Përshkrimi (tekjif) është që t’i përshkruash Allahut mënyrë ose formë, dhe qëllimi nuk është se Ai nuk ka formë, por të largohemi nga përfytyrimi sepse imagjinata jonë nuk e arrin një gjë të tillë.

Të parët tanë të ndershëm besojnë se çdo lloj përngjasimi, përshkrimi, deformimi, dhe ndryshimi konsiderohet mohim në Emrat dhe Cilësitë e Allahut. Allahu i Madhëruar thotë:

“Allahu ka Emrat më të bukur, prandaj luteni Atë me to, e largohuni prej atyre që bëjnë shtrembërime (mohojnë) në Emrat e Tij. Ata do të shpërblehen për atë që vepruan” Araf 180.

Kjo tregon se njerëzit ndahen në dy lloje: vërtetues dhe mohues. Vërtetues janë ata të cilët pohojnë Emrat dhe Cilësitë ashtu siç Allahu ka përshkruar me to Vetveten, duke mos e përngjasuar Atë dhe duke mos i deformuar ato nga kuptimi i tyre.

Ndërsa mohuesit janë ose përngjasues ose deformues.

Akidja e selefëve bazohet në Fjalën e Allahut të Madhëruar:

“Asgjë nuk është i ngjashëm me Të. Ai është Dëgjuesi, Shikuesi.” Shura-11.

duke pohuar kështu Cilësitë e Tij dhe mohuar përngjasimin me çdo krijesë. Nga ky ajet ata kanë nxjerrë dy rregulla të rëndësishme:

E para: Të folurit për Cilësitë është i njejtë me të folurit për Qenien. Kjo do të thotë se çdo kush që i pohon Allahut një Qenie të Shenjtë, e cila nuk i përngjason asnjë qenie tjetër, duhet që t’i pohojë Atij edhe Cilësi të shenjta që nuk u përngjasojnë cilësive të krijesave, sepse qenia njihet vetëm nëpërmjet cilësive.

E dyta: Pohimi i disa Cilësive, kërkon pohimin e Cilësive të tjera në të njëjtën mënyrë. Pra, ashtu siç Allahu i Madhëruar nuk ka shembull të ngjashëm në Dijen e Tij, Aftësinë e Tij, Dëshirën e Tij, po ashtu nuk ka shembull të ngjashëm as edhe në Zemërimin e Tij, Zbritjen e Tij apo në Ardhjen e Tij, etj.